به گزارش خبرنگار خبرگزاری شبستان از کرمان، مدیر و کارکنان ستاد هماهنگی کانونهای فرهنگی هنری مساجد استان کرمان، در برنامه «سهشنبههای تکریم شهدایی» پس از حضور در گلزار شهدا و تجدید میثاق با شهدا؛ با حضور در منزل شهید علی منصوری، با پدر و مادر این شهید دیدار و گفتگو کردند.

علی مهدیخانی، مدیر ستاد هماهنگی کانونهای فرهنگی هنری مساجد استان کرمان، در این دیدار گفت: یکی از برنامههای تعریفشده در مسیر خدمت به مسجد، دیدار با خانواده شهدای مسجدی است؛ چراکه این دیدارها فرصتی برای یافتن الگوهایی در مسیر خدمت به مسجد به شمار میرود.
وی افزود: وقتی ویژگیهای شهدا را از خانوادههایشان میشنویم، به فاصله خود با آنها پی میبریم. از خانواده شهدا میخواهیم برای ما نیز دعا کنند تا عاقبتبهخیر شویم. دیدار با این خانوادهها، در حقیقت افتخاری برای خود ما است.

مادر شهید منصوری با بغض از فرزندش یاد کرد و گفت: علی یک بسیجی فعال، مخلص و جهادگر بود و کارهای جهادی بسیاری انجام میداد؛ امنیت مردم، مساجد و گلزار شهدا برایش اهمیت زیادی داشت.
وی با اشاره به حساسیت شهید منصوری نسبت به تهدیدات امنیتی، ادامه داد: پیش از حادثه تروریستی گلزار شهدای کرمان، فردی به او گفته بود «اینقدر سخت نگیر، دوره انتحاری تمام شده است». پس از وقوع حادثه، علی به همان فرد زنگ زد و گفت: گفته بودی دوره انتحاری تمام شده است؛ حالا چه کسی پاسخگوی صد خانواده شهید است؟
مادر شهید منصوری همچنین گفت: پس از شهادت حاج قاسم، سه چهار شبانهروز اصلاً او را ندیدیم؛ چون مرتب در مراسم مربوط به حاج قاسم حضور داشت.
وی ادامه میدهد: ناگفته نماند وقتی ایام اعتکاف ما در همین مسجد سیدالشهدا علیهالسلام معتکف بودیم، علیِ ما هر سهشبانهروز دم در(برای تأمین امنیت مسجد) بود.

مادر شهید درباره دوستی فرزندش با شهید علی حجار نیز گفت: علی منصوری و علی حجار با هم دوست بودند. علیآقا همیشه از ما التماس دعای شهادت داشت. حتی روز مراسم شهادت علی منصوری، ناهار نخورده بود و پیگیر کارهای مراسم بود. وقتی علی حجار هم شهید شد، انگار علی خودم دوباره شهید شده بود.
پدر شهید منصوری نیز با اشاره به روحیه فرزندش گفت: در جریان اغتشاشات دیماه، سنگی به سمت او پرتاب کرده بودند که آن را به یادگار نگه داشته بود.
وی درباره مسیر شغلی فرزندش افزود: وقتی درسش تمام شد، به او گفتم در مخابرات یا اداره برق مشغول به کار شود؛ چون سپاه دو برادر را همزمان نمیپذیرد و برادر دیگرش نیز در سپاه خدمت میکرد. اما روزی که در هوافضا قبول شد، با جعبه شیرینی به خانه آمد و با خوشحالی گفت: «من هوافضای سپاه قبول شدم.»

پدر شهید با بیان اینکه علی منصوری پیوسته در مأموریت بود، ادامه داد: او در هجدهسالگی ازدواج کرد و دو فرزند داشت، اما همچنان درگیر فعالیتهای بسیج بود. هرچه به او میگفتیم حالا زن و بچه داری و باید شغل و درآمد ثابتی داشته باشی، پاسخ میداد: من بسیج را ترک نمیکنم.
مادر میگوید: او از کار کردن ابایی نداشت، خودش را به هر کاری میزد، علاقه خاصی به رهبر شهید داشت و خستگی را به خود راه نمیداد.
پدر شهید درباره روز حادثه گفت: علی مأموریتی ویژه داشت و به سمت شیراز در حرکت بود که در جاده باغین دچار سانحه رانندگی شد.
وی با اشاره به شهادت شماری از همراهان فرزندش در جنگ ۱۲روزه در یکی از پایگاههای نظامی یزد، افزود: برادر بزرگتر علی، جواد، نیز آنجا بود و دو بار تا مرز شهادت پیش رفت. علیآقا حجار، دوست صمیمی پسر بزرگم که بعدها با علیِ ما همکار شده بود، هم در جنگ دوازدهروزه به شهادت رسید.

پدر شهید منصوری در پایان از یکی از مأموریتهای فرزندش در مرز پاکستان یاد کرد و گفت: علی یک بار هجده تا بیست روز در مرز پاکستان مأموریت داشت و شجاعت و دلیریاش فرمانده او را شگفتزده کرده بود.
او از جمله افرادی بود که دورههای تخصصی موشک و لانچر را گذرانده بود و به همین دلیل برای مأموریتهایی در نقاط مختلف کشور اعزام میشد.
نظر شما